ماجراهای واقعی از یک دورگه عجیب

تابستان آمده است . خورشید گاهی بی رحمتر از تصویری است که از او در ذهن ساخته ایم . همیشه وقتی او میآید؛ من غمگین تر میشوم . ترس وجودم را فرا میگیرد .نورش سوزان است وآرامش را میدزد. من کسی که نمیداند کیست؛ زمستان و سرمایش را ترجیح میدهد . در واقع تابستان و اقیانوس نورش که محبوب خوش پوشان است ((چرا که میتوانند چشمان عاریه ایی رنگ به رنگ بپوشاند و درخیابان بخرامند و لذت بصری بپراکنند )) باید سوزان باشد ….اما برای موجودی که آینه مجسم تناقض است ؛ نمیداند کیست ؛ نه سوزان است نه مفید فایده …و این پارادوکس بزرگی است بین من و دنیای اطرافم که مرا در خود غرق کرده است….من احساس میکنم و میاندیشم بدون اینکه احساس نمایم یا فکر کنم…کالبد پوسیده نشده ام ؛ تفکرات مالیخویایی ؛ این من بیمار را دچار توهمی کرده است که گویی در این سرزمین پدری سرکوب میشوم….گرچه شخصا اکنون که مسخ شده ام ازرده نمیشوم که این خود بازتاب تفکرات حاکم در اطرافم است که میبینم و حس میکنم . مردمی  که خاموش و بی هیچ اعتراضی  خود را به چنگال شوم خرافات و حماقت می سپارند و هوشیاریشان نیز  نوعی خوابزدگی هولناک است و خواننده ایی که میخواند:

When you cry, I will be full of darkness because I can’t stand it………

 در تابستان لعنتی شب جلوه ایی بیش از پیش می یابد  چرا که کسانی که زخمی بر روح دارند و از غوغاهای جهان اطرافشان میگریزند ؛ کسانی که روح و کالبدشان را در جستجوی تکه ایی محبت یا دستی پر از نوازش به سیاه پوشان  دژخیم سپرده بودند و از آن نصیبی جز زخمی عمیق نبردند ؛ در شب میتوانند به آغوش شیطانی خودویرانگر پناه برند و با الکل ؛ نیکوتین یا در بهترین صورت در آغوش مترسکی دروغین که پروردگار مینامندش ؛ آرامش را که در چهار سوی این کره آبی رنگ کوچک  جستجوگرش بودند؛ را بیابند……در شب چیزی را احساس میکنم استراحت نیست ؛ شادی نیست ؛ نوعی خلاء است ؛ یا بهتر است بگویم فراموشی و سکوت که مرگ را یادآور میشود.. زمانی که در شب مرگ هوشیار فرامیرسد ؛ نیمه تاریک ذهن که این مرگ هر روزه که خواب مینامندش را به ما هدیه میکند.روشن میشود … مختصری آرامش به روح خسته ما هدیه میکند. برای لحظه ایی امید روی حقایق دیگر ظاهر میشود.اما عمرش بسان شبنم صبحگاه کویری کوتاه است.  بیداری عصیان روح زخمی کسی است که خواب را نیافته است .نه در شب نه در روز …تعجب میکنید!!! به اطرافتان ؛ در خیابان ؛ دانشگاه یا هر جای دیگر بنگرید …..بیداران خواب را ببینید…که خوابیده راه میروند؛ حرف میزنند ؛ هم آغوشی میکنند و توله هایشان را بزرگ میکنند از پنجره به بیرون نگاه میکنم و اطمینان می یابم نسبت به تنهایی روح خسته از دروغ ؛ ریا و ضربات تازیانه دستانی که باید امید و عشق به ارمغان میآوردند ودوست داشتن را ….زمانی زیاد به بازگشت نمانده است…به رفتن به خانه …. در خیابان تکه هایی از گوشتهای متحرک را میبینم که اصوات تب آلودشان و نفسهای داغشان جهان را آکنده است…و سیاه پوشانی تازیانه به دست؛ که آرزومند خواب ابدی تو هستند تا باز شدن غنجه گل سرخ را با چشمانت تنفس نکنی …….اطرافت؟؟؟؟ دیگر هیچ ….و دیگر هیچ ….. این تابستان است ….این داستان تابستان است …….. .

با سلام به روح پر فتوه رهبر انقلاب و با درود به خون شهدا انقلاب اسلامی ؛ اینجانب قربانعلی میرزا نژاد بالادشتی ممقانی متولد هزار خورده و اندی در روستای بالا دشت ممقان از توابع  دالاس در تگزاس حدود چند ماه پیش به تیر غیب مشکلات لاینحل زندگی گرفتار آمدم . باران نیامد و از آنجایی که زندگی ما تماما به کشاورزی آنهم از نوع دیم وابسته بود لذا تصمیم گرفتم تا به دانشگاه بروم و ادامه تحصیل بدهم(( گلاب به رویتان دیپلم را از دبیرستان شهید روبینیان در ممقان در رشته علوم خفیه اخذ نمودم)) تا از این راه فرد مفیدی برای کشورم و درخدمت اهداف عالیه اسلام و ایضا مسلمین باشم بعد از مشورتهای بسیارو خرد جمعی تصمیم براین گرفته شد که من برای عبور از سد عظیم کنکور باید در کلاسهای آمادگی کنکور شرکت کنم . به همین منظور به تهران عزیمت کردم و قصد داشتم در یکی از هزاران آموزشگاههای کنکور ثبت نام کنم ولی وقتی با قیمتهای ورودی روبرو شدم به نکته ظریفی پی بردم و آن این بود که عزیزان مسئول و متصدیان محترم پول کابین دخترانشان را نیز قرار است از من اخذ نمایند . در این مرحله نیز با استفاده از خرد جمعی به این نتیجه رسیدم تا با فروش یکی از دوکلیه خود هزینه ثبت نام را پرداخت نمایم و و وقتی با اخذ مدرک عالیه دانشگاهی به سر کاری رفتم آن وقت  یک کلیه نو و آکبند خواهم خرید و مشکل رفع خواهد گشت انشاالله!!!! متاسفانه در این مرحله نیز به مشکلی حاد برخورد نمودم که چونان سد سکندر غیر قابل رسوخ به نظر میامد که آن همانا ازدیاد و ازدحام مشتریان و فروشندگان کلیه بود که باعث شکسته شدن قیمتها شده است و هم اکنون قیمت یک کلیه با قیمت یک ادامس خروس نشان یکی شده است . اما اینها همه مشکل من نیست . من با مسئله ایی به نام شخصیت روبرو شدم . اینکه شخصیت چیست ؟ یعنی اینکه کدام یک از گزینه های زیر نشانگر شخصیت ماست ؟
1_ارائه بلیط
2_تسلیم به موقع اظهار نامه مالیاتی
3_گلاب به رویتان اشغال نریختن در این مکان (( در بسیاری از اماکن این جمله دیده شده است ))
4_ نریختن پاکت چیپس و اسنکهای مختلف و شکلات و لیوانهای آبمیوه و بطریهای آبمعدنی در جوق های آب   
از آقای اریک مهربان و تنها و دوست داشتنی به خاطر اینکه این مکان را در اختیارم گذاشتند ممنون و متشکرم . هرچند در این مکان خواهر و مادر مردم رد میشوند .
اریک: وااله من که خودم شاگرد کله پزی بیش نیستم و سواد ندارم ولی دوستانی دارم که  سواد خوبی دارند و میتوانند به شما کمک کنند …. انشالله به زودی دیدارها تازه گردد …..

برای تمام کسانی که با کیبوردهایشان ؛ تلنگری هستند برای وجدانهای خفته ………برای کسانی که در حیاط های خلوتشان از آزادی مینویسند و فرهنگ  خلق میکنند ……….برای تمامی نورهای کوچک وب………………………….

در ظلمات شب ؛ در پس پرده ایی از سیاهی ؛ آن بالاها چراغی بدون هویت و بدون سر منشاء آشکار روشن است و بقیه چیزی که ما بعنوان دنیا میشناسیمش در تاریکی مطلق ناشی از  حماقت ؛ جنون کشتار ؛ تکبر و برتری طلبی به خوابی گران فرورفته است. تا جایی که چشمان من میتواند ببینند ؛ تنها بازتاب نور ضعیف  این چراغ قابل رویت است نه واضح بلکه بصورت محو  قابل ادراک و شهود است. و حالا ؛ بسیار آرام همانند حرکت کرم شبتابی برروی تن برگی سبز ؛ تعداد این نورهای ضعیف و ناشناس زیادتر میشود. و این برای خداوندگاران ستم و زور و کسانی که با پول روح ماجراجویی انسان را به بند میکشند ؛ هراسناک است و دلهره آور. در سیاهی شب این نورها در رنگهای متنوع  برای بقاء تلاش میکنند . نورهایی که میخواهند بمانند آنهم زنده تا راهگشای آیندگان باشند. حتی میتوانی بگویی تفاوت بین این نورها هرچند باعث میشود به کل تصویر آسیب برسد و ناموزون جلوه کند ولی از بهم پیوستن نهایی آنان جلوگیری نمیکند. آنها مانند قطرات جیوه بهم متصل میشوند . همدیگر را جذب میکنند . جاده ایی نامریی مرا به نوری وصل میکند و تورا به دیگری . مسیری سبز و نامریی مرا به منشاء یکی از این نورها میرساند. هرچند که در ابتدا ناشناس است  و وضعمان مشابه نیست . او از دنیایی متفاوت است و من از کهکشانی دیگر . من در تاریکی ایستاده ام  و تنها……. او احاطه شده است با پروانه هایی که فقط از پروانه بودن تصویری دارند و نه بیشتر…..او در ابتدا مرا جدی نمیگیرد چون منشاء من و هر آنچه به من مربوط است با انزوا سروکار دارد و کلمات و نشانه ها …………از شب و سکوت سرمنشاء میگیرد. برای همین است که دوستانم ناراحتند که زمانی که با آنانم در کنارشان حضور دارم ولی نیستم………..او به منظور تنازع بقاء برای خود چراغی برمیگزیند  و من چون در تاریکی ولی بیدار زیسته ام ؛ مرگ را جستجو میکنم . در تاریکی ؛ با چشمانی باز ؛  در کنار همه خواب میبینم . به نظر میرسد که خواب و هذیانات من مرگ را توسعه میدهد چونان چوپانانمان که که بهشت را در ازای مرگ مژده میدهند. همه این نورها کوچک هستند ولی باید باشند. چون…………احساس میکنم برای ثانیه ایی میتوانند یک نفر از همین هفتاد میلیون  را با تلنگری؛ برای زمانی کوتاه , به عمر شبنمی, در صبح بهاری کویری دوردست , بیدار کنند هرچند که میدانند او دوباره میخوابد ……….. ولی برای همان زمان کوتاه از خود خواهد پرسید چرا زنی را سنگسار میکنند ؟ چرا مردی دار میزنند و چرا جوانی را به سیاه چالهای ذهنی میافکنند؟  آگاهی ما فضلیت ماست و راز بقاء همه نورهای کوچک …….هرگز این نورهای کوچک هیچ نمیشوند چون هیچ شدن بخشی از خمودگی شب است. خالی است . و زندگی را چونان شب پره ایی را در چنگال تار عنکبوتی  سیاه میکشد . اینها نورهای کوچکی هستند که در حیاط خلوتشان از آزادی ؛ از رنجهای مردم ستم دیده ایی حرف میزنند که نمیخواهند درک کنند که هویتشان را به ضربات تازیانه خرافه از آنها میدزدند ….    در هر کلام این کورسو های کوچک بهترین قسمت وجودشان جاری است و همه چیز را به عشق بیداری ذهن ؛ آزادی و انسان انجام میدهند ………..

تا بعد !!!!!!!!!!!

وقتی لنی میگه تا بعد حتمن یه بعدی هست که لنی رو اینجا استاک کرده!!!!!!!!!!!!!

ما متولد میشویم برای برای زندگی کردن …….زندگی میکنیم برای عشق ورزیدن …..عشق میورزیم برای رنج کشیدن …….رنج میکشیم برای مردن ………….ویلیام شکسپیر ….

خدایی که میگویند زیر برگ درختی ؛ خانه ایی به کوچکی و گرمی لانه یک پرستو دارد ؛ مرا کودک آفرید و مهلت داد تا همیشه کودک بمانم. برای زمانی به وسعت بی نهایت و بطول همیشه اجازه داد تا با عروسکهایم حرف بزنم و از خودم سئوال کنم چرا باید خدا را دوست بدارم؟ چرا باید با همه تکبرش اورا عبادت کنم؟ تصور دوران بازیهای کودکانه این بود که اونیز ما را دوست داردولی هرگز درک نکردم چرا این داستان را به خامه تحریر درآورد و مرا بازیگر نقش اول آن کرد در حالی که به ویژگی های روحی من آشنا بود. چرا اجازه داد حریفی به نام زندگی مرا در هم بکوبد؟هرگز درک نکردم چرا او کودکی مرا آتش زد و مرا اسیر زنجیری درهم تنیده به نام داستان سرنوشت کرد؟ چرا رویاهایم را ویران کرد ؟ چرا خاطراتم را دزدید و بی شرمانه گریخت؟ در ساعتهای استراحت و تنفس ام؛ تنها رهایم کرد؛ در میان گرگانی که از عشق و ترحم بویی نبرده بودند و تنها رنگی که میشناختند رنگ تکه کاغذهایی بود که میگفتند بهایی برای همه چیز است. تا با دستهایی کوچک و خاکی که از فرط گریه های شبانه ام گل آلود بودند ؛ همه خاطرات کودکیم را پاره کنم و به زباله دان بسپارم! اگر مانند پرستویی کوچک و رها لایق زندگی و ظرافت پرواز بودم ؛ چرا ظرافت روحم را اسیر تقدیر کرد تا مرا در چاهی بیاندازد که بوی فاضلاب و پسمانده های رفتارهای زشت دیگران آزار بخش روح زیبا پسند و آزاد من باشد؟ همیشه کودکی را در سر چهارراهی میبینم که بنا بر مقتضیات زمانی و جبر تقدیر گلی یا چیزی میفروشد و ملتمسانه دستانش را به سوی راکبان خوشبخت مرکبهای آهنین گرانبها دراز میکند تا اسکناسی ؛ پول خردی بگیرند ! در حالی که باید دستی مهربان غم خوارشان باشد و در فضایی؛ جایی….. کودکی کنند . محبت را احساس نمایند و طعم خوش در کنار مادر بودن را بچشند!  در این زمان آنها را نیز کودکانی مطرود میبینم!  بدینسان و در این لحظه بی نهایت خشم و نفرتی عمیق ولی بدون منشاء مشخص قلب زخمی مرا آزار میدهد . با وجود عظمت زندگی و زیباییهای بصری که هرروز چشمم از این بالکن نظاره گر آن است  و نوازشم میکند ؛ دلم برای خودم و تمامی کودکان سر چهارراههای زندگی میسوزد که دیگر حتی آن خدای مهربان پوشالی نیز آنها را از یاد برده است. و …………اینها دستهای من هستند که خاطرات کودکیم را پاره میکنند . اینها اشکهای  واقعی من و التماسهای هرروزه کودکان سر چهارراه است که شعله کوچکی را در کنار انبار باروت قلبم روشن نگاه میدارد تا در روزی که میاید بنیان همه خرافه ها را آتش بزنم !!!!!!!!!

الان نوشت : بی تو نه صدا مونده نه آواز ………نه اشک غزل ؛ نه ناله ساز

باری اگه هست ؛ از جنس کوهه ؛ ……………….از رنگ خاکه ؛ حسرت پرواز

اقا جان این ترانه رو دیروز فرید مداوم پخش میکرد ، هیچ چیز خاصی هم نداره !!! گفته باشم !!!:))