ماجراهای واقعی از یک دورگه عجیب

بعضی ها دردشون بی دردیه ….دردی ندارن برای خودشون درد میتراشن …. اگه خودشون با رخت شویی خونه مردم …درس میخوندن ….توی دانشگاه آزاد شیراز …..بعد سر یه آگهی میرفتن خونه یه نفر کار کنن بعد میدیدن همکلاسیشون توی دانشگاه …دختر صاحب خونه ..دیگه از بخت بد نک و نال نمیکردن….بعضی ها درشون بی دردیه….خودشون برای خودشون درد میتراشن ..اگه مثه حمیده دختر بیست و هشت نه ساله ایی باشن که بیماریهای خاص داره و هر ماه منتظره چند تا تن لش امثال من دلشون بسوزه و هزینه داروش رو ببرن بهش بدن دیگه هی روی نرو مردم نمیرن که ما مفلوکیم ما بی دوستیم ما بیچاره ایم و ما تنهاییم …دیشب ستاره برای من تعریف کرد که یه جایی توی همین تهران …زنی داره برای تامین هزینه تحصیل دانشگاه بچه اش یه کلیه اش رو به قیمت هشت میلیون تومان میفروشه چون گروه خونیش کمه یعنی کلیه اش توی کم پیدا میشه ……… تازه میگفت الان توی ایران اهدا کنندگان کلیه از دریافت کنندگانش بیشتر شدن …..تف….یعنی ایران ؛ هند ؛ پاکستان جز کشورهای مثلث بیزنس اعضای بدن بصورت رسمی هستند ………..بعضی ها دردشون بی دردیه ….چون نمیدونن بی کسی و تنهایی اسباب خونه توسط صاحب خونه بیرون ریخته شدن ….صورت بچه که تو باباش باشی و بعد دخترت بیره مدرسه وسایل نوی بچه پولدار توی کلاس دیدن به بابا رو زدن و بابا و مامان دستشون خالی باشه و خجالت بکشن یعنی چی …..بعضی واقعا دردشون بیدردیه ….. میدونی گاهی یاد اون دختر جوونی میافتم که صورتش پر از جوش بود …از شدت خجالت و کمبود اعتماد به نفس از دانشگاه رفتن هم میترسید ….یا چرا راه دور برم …هانیه ….فوق العاده شارپ ؛ تیز ؛ زرنگ و باهوش …اما ……..فقیر ..نمیتونست بره دانشگاه برای همین …….. یه روز داشت توی خیابون راه میرفت یه تاکسی از لاین مخالف ؛ راننده کنترل رو از دست میده و این طرف میافته روی هانیه بدبخت صورتش داغون میشه دندون هاش رو از دست میده کلی طول میکشه و شانس میاره تا برمیگرده به همون روال احمقانه زندگیش ……توی میدون ولیعصر یه شب با رخساره بودیم که دیدیمش …بمب انرژی بود هنوز و امیدوار به آینده با همه فقر و بدبختیش و ناامیدیش ….ازدواج کرده بود البته …مجبور بود ازدواج کنه …..دقت کنید ..هانیه مجبور بود ازدواج کنه

گالوین میگه بعضی از ادمها متخصص درد تراشیدن هستند …چون هیچ وقت فقر رو ندیدن …بدبختی اینجاست میخواستم از پاکستان …سودان ….رواندا و هند و نپال حرف بزنم دیدم طرف هنوز دو خیابون پایین تر از خونشون رو ندیده من بیام از فلاکت اونور دنیا حرف بزنم

بیخیال رفیق …خود بیدردی هم یه درده …کاریش نمیشه کرد ……

تا بعد ….

وقتی لنی میگه تا بعد باز میاد روی اعصابتون …..

ساعت شش بعد از ظهر …روبروی کنیسه زرگریان …سال جدید عبری شروع شده ….5768 عبری  با بابی میریم توی کنیسه ……کیپا ….بابی شروع میکنه و منهم با بی میلی مثل سگی که به زور رفته شکار شروع میکنم ….شانس اوردیم که مراسم زود تموم شد و من بعد از اینکه با اقای ر.آ خدا حافظی کردیم از کنیسه زدیم بیرون …نمیدونم …یه جوری بودم بابی هم که دقیقن یک ماه بود تعنیت بود …. داشت از حال میرفت … منهم در حالی که سیدور توی دستم بود داشتم هاتیکوا زیر لب زمزمه میکردم …که یهو متوجه نگاه کنجکاو دو سه نفر شدم …شت من احمق هنوز کیپا سرم بود. برش داشتم ….گذاشتم توی جیبم این کیپا سفید رو خیلی دوست دارم خیلی زیاد نمیدونم چرا …..رسیدیم خونه ….رفتم سروقت نوت بوک ولی بلافاصله با تک تهاجمی مامی ؛ حساب کار دستم اومد و من دست از پا دراز تر برگشتم سر میز بابی خیلی تلگرافی در حالی که من موذیانه میخندیدم ….داشت براخا میگفت و بعد هم مراسم ساده شام مون رو با گفتن براخای سیب و عسل و خرما و کدو و چغندروتره و گوشت کله بره و شش و انار ……از هرکدوم کمی خوردیم و تره رو دو نیم کردیم و پرت کردیم پشت سرمون بعد هم شام رو خوردیم و البته مامی کلی زهرمار کرد شام رو به بنده در این سال نویی ….چرا؟ ….چند روزه نمیزاره من نمک بخورم و آب همراه غذا ..من عادت داشتم همیشه وسط غذا هی فرت و فرت اب بخورم ولی حالا شت…….میرم سروقت نوت بوک ….بعد عکس رو میبینم …..بچه که بودم مادرم برام یه عروسک از پارچه های کهنه درست کرده بود ….نمیدونم دختر بود یا پسر …برای من فقط ممل بود اسمش رو گذاشته بودم مملی!!!!!!!!خیلی باحال بود نمیدونم!!!! شبها تا کنارم نبود خوابم نمیبرد …شاید بخاطر جنس پارچه اش بود…ولی خوشگل نبود …خلاصه من این ممل خیلی رفیق بودیم …حتی من ممل رومی بردم مدرسه درسش خیلی خوب بود …ممل خیلی از من بیشتر درسها رو میفهمید …هر سال تند تند قبول میشد …تا اینکه یه روز گم شد …نفهمیدم …شاید رفت بهشت …شاید رفت خارج …شاید ازاینکه من همیشه کتک میخوردم دلش سوخت و یه شب از بالای پشت بوم خودش رو پرت کرد پایین و خودکشی کرد ولی بهرحال ممل رفت و دیگه کسی از ممل خبری نداشت . شاید توی مدرسه دزدیدنش یا شاید نمیدونم هرچی بود من  ممل رو گم کردم و دیگه ممل نداشتم اون روز هیچ وقت یادم نمیره منی که زیر کتک های ناپدریم گریه نمیکردم وقتی توی محل ااونهمه کتک میخوردم گریه نمیکردم …مثل ابر بهار بخاطر ممل اشک میریختم  میفهمی…مثل ابر بهار .…سالها بعد یه جایی تو یه روز گرم که عرق از هفت بند من زده بود بیرون و داشت کثافت از من میزد بیرون …توی دست یه بچه سیاه یه عروسک پارچه ایی داشت نمیدونم شکل چی بود …ممل اون بچه سیاه اصلا صورت نداشت …ممل من حداقل میتونست ببینه چون خودم با مداد رنگی براش چشم چشم دو ابرو کشیده بودم ….ولی ممل اون بچه سیاه صورت نداشت مثل قهرمان رمان مسخ کافکا یا …….حالا این تصویر روی مونیتور شبیه همون عروسک پارچه ایی بود که گم کرده بودم شبیه ممل من !!!! نمیدونم چرا حسی عجیب به این تصویر دارم ولی بهرحال …….همینه دیگه ….نگاهم رو از تصویر برمیدارم ….بعضی چیزها مال خود آدمه ….یعنی یه حسی داری که مالکیت اون فقط مال توئه نه کسی دیگه …هیچ کس نمیتونه اونو از شما بگیره …اون فقط در دستان شما زندگی و معنا داره نه جای دیگه …من این احساس رو با ممل تجربه کردم و دیشب دوباره این حسه یه بار دیگه  زنده شد …نمیدونم ….تو تمام لحظات سال نوی درحالی که داشتم میوه کوفت میکردم نمیدونم هر غلطی که بگی میکردم همش به همون حس مالکیت لعنتی فکر میکردم که  با ممل ؛ اون گلدون یوکای خونم ؛ مارسل و گالوین و ترزا زنده میشه …اون حس مالکیت برای سری کامل تن تن و میلوهای چاپ یونیور سال که با زحمت جمع کرده بودم …اون حس لعنتی دوباره دیشب یه بار دیگه بعد از چند مدت زنده شد …. میدونی برای یه بار دیگه به خودم گفتم وای ممل پیدا شد ……نمیدونم تابحال از این احساسات داشتید …..یادتون میاد احساس مالکیت مطلق نسبت به چیزی مثلن یک جوراب که فقط در مالکیت شما معنا پیدا میکنه ………….تابحال این احساس رو تجربه کردید ؟

تا بعد !!!!!!!!!!

وقتی میگم تا بعد یعنی هنوز منتظرم ممل بیاد …..