ماجراهای واقعی از یک دورگه عجیب

دومین اس موفق لوفت وافه المان از نظر رکورد شکار کسی نیست جز لیوتنت ژنرال گرهارد بارخورن معروف به گرد Gerd. 1104 سورتی پرواز و در حدود 301 پیروزی ثبت شده ، به این خلبان مشهور المانی که با مسر اشمیت 109 و فوکه ولف 190 پرواز میکرد ،چهره ایی افسانه ایی بخشید. پیروزی های او در جبهه شرق بر علیه خلبانان شوروی ثبت شده است و او را بهمراه اریش هارتمان تبدیل به فرشته مرگ خلبانان شوروی نمود که حتی شنیدن اسمش نیز ترس را به اردوی روسها هدیه میکرد. او در اسکادران 52 بهمراه هارتمان پرواز میکرد و البته دوره ایی را نیز در اسکادران دوم بهمراه یکی دیگر از بزرگان هوایی المان یعنی گونتر رال پروازکرد در 1937 به لوفت وافه پیوست و دوره اموزشی خود را در 1939 به اتمام رساند و سپس در 1940 در ماه مه نخستین ماموریتهای رزمی خود را به انجام رساند. در نبردهایی هوایی برفراز فرانسه و بریتانیا نتوانست هیچ پیروزی را به ثبت برساند. در جولای 1941 او موفق به ثبت نخستین پیروزی خود شد و البته با تلاش توانست بقیه رکورد خود را بر علیه خلبانان شوروی ثبت کند. در مارس 1944 گرد توانست سومین جایزه افسانه ایی ورماخت یعنی صلیب بهمراه برگ بلوط و شمشیر را دریافت کرد. علیرغم اینکه او دومین اس هوایی تاریخ پیروزی های هوایی بود ، نتوانست نشان مشهور الماس بهمراه صلیب و برگ بلوط و شمیشر را تا زمان عبور از سیصد پیروزی در ژانویه 1945 دریافت کند و سپس برای مقابله با متحدین غربی به اسکادران سوم ملحق شد. در ادامه در روزهای پایان جنگ او به اسکادران JV44 پیوست که همه هواپیماهای این اسکادران جتهای مسر اشمیت 262 بود و البته تا زمان مجروحیت در سانحه سقوطش در این اسکادرانش باقی ماند. دلیل سانحه سقوطش که در تاریخ 21 اوریل 1945 رخ داد همانا مشکل در موتور هواپیمایش بود. البته مشکل موتور در زمانی رخ داد که او درزیر رگبار موستانگ های امریکایی بود. در زمانی که درحال خروج از کاکپیت بود ضربه شدیدی به سرش وارد شد. سپس او به اسارت نیروی های غربی درامد و بعنوان یک اسیر جنگی در اختیار نیروی های غربی بود و در اواخر سال 1945 از زندان ازاد شد.
گرهارد بارخورن در تاریخ 20 مارس 1919 در کونیشزبرگ متولد شد و همانگونه که گفتیم در 1937 به اوفت وافه پیوست تا تمرینات خود را اغاز کند که این اتفاق از سال 1938 رخ داد و اموزشهای پروازی او در لوفت وافه اغاز شد. بعد از تکمیل اموزشهای پروازی او به اسکادران دوم ریشتهوفن پیوست که در واقع اسکادرانی بسیار سنتی و وفادار به سنتهای نیروی هوایی المان در جنگ اول جهانی بود. نخستین سورتی های عملیاتی بارخورن برفراز بلژیک و فرانسه در جریان تهاجم به فرانسه رخ داد و سپس او در جریان نبرد بریتانیا با خلبانان انگلیسی جنگید ولی نه تنها  هرگز پیروزی را به ثبت نرساند بلکه در تاریخ 29 اکتبر نیز برفراز کانال مانش توسط جنگنده های نیروی هوایی سلطنتی مورد اصابت قرار گرفت و به درون کانال سقوط کرد. در ادامه او به واحد ششم اسکادران 52 منتقل شد و در مدت زمان کوتاهی موفق به کسب نشان صلیب اهنی درجه اول گردید و در این زمان او با ستاره افریقا یعنی مارسیله پرواز میکرد. در 21 ژوئن 1941 عملیات باربوسا یعنی حمله به شوروی توسط نیروهای ورماخت اغاز شد و بارخورن بهمراه اسکادران 52 برای پشتیبانی هوایی از عملیات به جبهه شرق اعزام شد. و سرانجام چهار سال بعد از پیوستن به لوفت وافه ، بارخورن با هدف قراردادن یک فروند هواپیمای ارتش سرخ نخستین پیروزی هوایی خود را کسب کرد. به نظر میاید این پیروزی به او قوت قلب داد. با رسیدن به 10 پیروزی هوایی در نوامبر همان سال اوبه اوبرلیوتنت ارتقا یافت. همچنان که به ثبت پیروزی های هوایی خود ادامه میداد بعنوان اشتاقل کاپیتان واحد چهارم اسکادران 52 منصوب شد و در 19 جولای 1942 او به عنوان اس در یک روز با ثبت 6 پیروزی هوایی در یک روز دست یافت . در 25 جولای  مجروح شد و برای دوماه مجبور به استراحت گردید و در اکتبر مجددا به صحنه عملیات بازگشت. در جولای او موفق شده بود که سی فروند هواپیمای دشمن را سرنگون کند. در 23 اگوست با رسیدن به رکورد 59 پیروزی بارخورن به نشان صلیب شوالیه دست یافت. تا تاریخ 9 ژانویه 1943 بارخورن به 105 پیروزی هوایی رسید و در میان قربانیانش دو نام مشهور و از اس های هوایی شوروی به چشم میخورد .ستوان واسلییف و قهرمان افسانه ایی جنگ شوروی لئو شستاکوف . بارخورن بروی یاکهای 1 هردو اتش گشود تا غرق در اتش هواپیماهایشان سقوط کردند ولی خلبانان زنده ماندند. به همین دلیل در 11 ژانویه او موفق شد تا نشان برگ بلوط را بر صلیب شوالیه خود افزود. 5 سپتامبر 1943 باخورن یک شکار بزرگ دیگر در پرونده خود ثبت کرد. نیکولای کپلیکوف که دارای 42 پیروزی هوایی بود توسط بارخورن شکار و کشته شد. البته روسها با شکار هاینز اشمیت خلبان و اس المانی با رکورد 175 شکار این شکست را جبران کردند . در 30 نوامبر بارخورن دویستمین پیروزی خود را ثبت کرد.هرچند در فوریه سال 1944 او به رکورد 250 پیروزی هوایی دست یافت ولی روسها نیز اثری از جنگ را برروی سرش با زخم ناشی از شلیک هواپیماهایشان باقی گذاشتند. در اول ماه مه او به درجه سرگردی دست یافت البته قبل از این ارتقا درجه او در مراسم عروسی اریش هارتمان بعنوان ساق دوش حضور داشت . و توانست شمشیر را نیز به نشان صلیب شوالیه خود بیافزاید. در روز 31 ماه مه  در جریان ششمین ماموریت رهگیری بمب افکنهای دشمن زمانی که متوجه اسکورتهای بمب افکن های روس نشده بود زیر اتش سنگین پی 39 های روس قرار گرفت مسراشمیت 109 او بشدت اسیب دید و خودش نیز از ناحیه شانه راست و پا مجروح شد. سپس در حین فرود در بین خطوط خودی بدلیل وضع بد هواپیمایش اسیب دیدگیش شدت بیشتری یافت و مجبور شد برای 4 ماه در بیمارستان استراحت کند. روسها ادعا داشتند که او توسط الکساندر پوکریشکین مورد اصابت قرارگرفته است ولی در ان زمان این اس هوایی در منطقه حاضر نبود هرچند او به صحنه عملیات بازگشت ولی اسیبهای بدنی مشخص بود. حالا هربار که در کاکپیت مینشست دچار استرس و اضطراب میشد. حتی در پرواز در ارایشهایی که توسط هواپیماهای خودی حمایت میشد نیز ترس و اضطراب او را رها نمیکرد . تا ژانویه 1945 او علیرغم همه مشکلات روحی توانست به رکورد 301 پیروزی هوایی برسد و البته تبدیل به دومین اس هوایی تاریخ گردید. در 16 ژانویه همین سال بعنوان فرمانده اسکادران ششم منصوب شد . وظیفه انان حفاظت از تجهیزات رایش بود و البته مجهز به فوکه ولف های 190 بود هرچند که خود بارخورن ترجیح میداد تا با مسراشمیت پرواز کند. این اسکادران از خلبانان قدیمی و جدید المانی استفاده میکرد و در روزهای باقی مانده جنگ در برخورد با ناوگان هوایی امریکا دچار لطمات شدید هوایی گردید. بدلیل اسیب های شدید روحی و بدنی بارخورن مجبور شد تا از استراحت پزشکی استفاده کند و به همین دلیل مقام فرماندهی را تحویل داد.   در ادامه بعد از مدتی استراحت پزشکی ادولف گالاند تصمیم گرفت تا نخبگان هوایی المان را در اسکادران 44 جمع کند و به همین دلیل نیز به او پیشنهاد عضویت در این اسکادران را داد. دلیل اصرار گالاند برای عضویت اس های هوایی در اسکادران این بود که جی وی 44 از هواپیماهای جت استفاده میکرد. و بدلیل جدید بودن جتهای مسراشمیتهای 262 گالاند اصرار به داشتن بهترینهای المان را داشت. او بدلیل نا اشنایی با این پرنده جدید دیگر نتوانست به چوب خط خود بیافزاید. و در اخرین ماموریت عملیاتی در حالی که به بمب افکنهای امریکایی نزدیک میشد موتور جت مسراشمیتش دچار اتش سوزی شد و ناچار به فرود اضطراری گردید. در هنگام فرود موستانگهای امریکایی به او حمله کردند و هواپیمایش را زیر اتش گرفتند و در نهایت او در هواپیمایی غرق در اتش مجبور به فرود گردید. در حالی که زخم ناچیزی برداشته بود بعد از فرود به دست امریکایی ها اسیر شد .در سپتامبر 1945 بهمراه بسیاری از نظامیان المانی از زندان ازاد شد. در میان شکارهایش ، شما هواپیماهای جنگنده یاک ، ایلیوشین 2 و البته LaGG  را بهمراه تعدادی تعدادی بمب افکن دوموتوره را میبیند . او 9 بار مورد هدف قرار گرفت و سه بار نیز به شدت مجروح شد. در سال 1956 او به نیروی هوایی المان غربی پیوست و در سال 1975 با درجه ژنرالی بازنشسته شد. در 6 ژانویه او و همسرش کریستل دچار سانحه تصادف در نزدیکی کلن شدند که همسرش در دم کشته شد و خودش نیز دو روز بعد درگذشت . او و همسرش را در قبرستان دورنباخ در باواریا که متعلق به قهرمانان جنگ بود به خاک سپرده شد.